خوشا به حالت

در کلاس نشسته ایم.
استاد یکّه تاز می تازد
و ما با چشمهای پف آلودِ نیمه باز، از پشت غبارِ سمِ اسبش به تخته سیاه زل زده ایم.
پنجره های کلاس باز است.
قورباغه در چند قدمی کلاس ابوعطا می خواند.
نه کنترلِ مدرن حالیش می شود، نه خمیازه های واگیر دارِ اولِ صبح.

سیگنالی از نه چندان دوردستها

روی زمین نشستم.توی حال خونه.تنها نیستم.بقیه هم هستن.یه واکمن دستمه.یه نوار کاست قدیمی غژغژکنان توش می چرخه.مال دورانیه که "آهنگ گوش دادن" معادلِ "نوار گوش دادن" بود ؛ آره مال همون زماناس.
یه گرگ بودُ یه دره    یه میش بودُ یه بره ...
صدای یه پسر دو سه ساله می یاد.داره شعر می خونه.فقط به این فکر می کنه که داره شعر می خونه و اینکه شعرش رو درست بخونه.
یکی دو دقیقه بیشتر نیست.چند بار جلو عقبش کردم و گوش دادم.همه خسته شدن، ولی من کار خودم رو می کنم... می شناسمش ؛ نیما کوچیکه س.
بالاخره دلم واسه یه چیزی لک زد.برای دیدن این موجود نیم متری که اگه الان پیرهنم رو بپوشه آستیناش رو زمین کشیده می شه.دلم براش تنگ شده.اگه اینجا بود می شدیم من،خودم،نیما و نیما کوچیکه.
الان اون لحظه ایه که دلم می خواد بغض کنم _ یه بغض بزرگ که کاملاً حس بشه.مثل گلو درد.همین الان،هرجا،پیش هر کسی،هر چی می خوان بگن،به درک. _مثل وقتی که یه ماهی قرمز مرده رو نمی نداختم تو سطل آشغال؛بغض می کردم و می بردم تو باغچه خاکش می کردم.
...
از بغض خبری نیست._حتی اگه اونقدر نوار رو جلو عقب کنم که جونی برای باطریای واکمن نمونه._ گم و گور شده.لابه لای همین روزا.مثل اولین کفشی که بندش رو خودم بستم و الان اثری از آثارش نیست.اونم گم و گور شده.
انگار من دیگه اون نیستم.واسه همین بهش می گم نیما کوچیکه، نمی گم نیما.
دکمه ای که روش مربع داره رو نگاه میکنم.واضح می بینمش.چشمام خشکِ خشکن.

هفت

همیشه یه بسته آدامس ترک سیگار تو جیبش بود.خوش طعم بود.حالا به هر دوتا معتاد شده بود.سیگارشُ روی نرده خاموش کرد و یه آدامس انداخت تو دهنش.نرده ها بلند نبودن،بدون اینکه آرنجاش خم بشن دستاشُ گذاشته بود روشون.هنوز گرمای روز توشون باقی بود.چند دقیقه می شد که چشماش روی خورشید قفل شده بود تا اینکه آخرین ذره ش هم سر خورد پشت کوه. بی خیال بود. آزادِ آزاد. خودش هم فکر نمی کرد بتونه اینجوری باشه. به هیچی فکر نمی کرد، انگار مغزی تو کله ش نبود که بخواد فکر کنه. با پوچی حال می کرد، ولی این پوچی نبود، این هیچی بود. به اطرافش نگاه کرد، دنبالِ یه سوژه ؛ فقط سیمانِ خاکستری. یه نگاه به زیر پاش انداخت،دنبال یه سوسک یا مورچه که سرگرمش کنه. بازم سیمان خاکستری. بیچاره ها حتماً زورشون نرسیده تا اینجا بیان بالا. نگاهش چند درجه رفت جلوتر. هِه، اینم مورچه، از نوع دوپا. خاکستر سیگارشُ فوت کرد و نشست رو نرده. از بین دو تا پاش آدمایی رو نگاه می کرد که مثل مور و ملخ تو هم وول می خوردن. از اون بالا اندازشون براش از یه مورچه هم کمتر بود، مثل قیمتشون. بدوئین برسین خونه هاتون.باید خوب بخوابین که فردا بازم بتونین بدوئین. گذشت زمان براش مهم نبود. در اصل زمانُ حس نمی کرد.می تونست راحت ضرباهنگشُ تند کنه.حالا می تونست خیلی راحت یه فیلم مستند فَست موشن بسازه. مردمُ نگاه می کرد که مثل علف موج بر می داشتن.پشت چراغ قرمز متراکم می شدن.جلوی مغازه ها سرعتشون کم می شد.یه خیابونُ چند بار طی می کردن... لا اقل از اون بالا همشون مثل هم بودن.عین هم. یکرنگ... رد نور ماشینا رو تعقیب می کرد.خطوط کج و معوج سفید و قرمز که با ترمز ماشینا پر رنگتر می شدن. فقط نگاه می کرد.از کل بدنش فقط مردمکاش تکون می خوردن.حتی پلک هم نمی زد... نشمرد چند سری افقی و عمودی از ماشینا از چهار راه زیر پاش رد شدن،ولی احساس کرد فیلمش خیلی طولانی شده،چون از شیرینی آدامسش چیزی نمونده بود. زیر لباش بود. عادت داشت با دندونای جلو بجوه. دوباره فکر بی کارش به کار افتاد؛ سرگرمی بعدی. ارتفاع می شه نصفِ جی  تی دو . یه تیکه از آدامسشُ با دندونای جلوییش برید و تف کرد پایین، یک.. دو.. سه..  قبل از اینکه برسه زمین مسیرشُ گم کرد. حواسشُ جمع کرد و تیکه ی دومُ تف کرد، یک.. دو.. سه.. چاهار.. اونقدر کوچیک می شد که دیگه نمی شد از منظره ی زیرش تفکیکش کرد. بازم گمش کرد... همیشه به قدرت چشماش می بالید. حالا یه آدامس فسقلی داشت مسخره ش می کرد... نمی خواست کم بیاره... سریع تصمیم گرفت. باشه، چاره ای نیست. باقی مونده ی آدامسُ تو دهنش گرد کرد ... ... حالا فقط چند متر باهاش فاصله داشت. کاملاً تو دیدش بود. همون احساسیُ تجربه می کرد که گوله ی صورتی جلوییش. یک.. دو.. سه.. چاهار.. پنج.. شیش.. هفت. شمارش تموم شد. صدای چسبیدن آدامس به کفِ زمین تو صدایِ ترک خوردنِ موزاییکای پیاده رو لِه شد.

هفت ثانیه. با حساب اصطکاک هوا می شد حدود دیویست متر. مسلماً این از جذابترین محاسبات عمرش بود، ولی صورتای وحشت زده ی توی پیاده رو نمی تونستن اینُ درک کنن. از این گذشته، حتماً ارتفاع اون ساختمون با دقت چند سانتی متر تو نقشه ش ثبت شده بود. هِه.. پس بی خیال... بذار بخنده...   انگار اون یکی کم ضرر تره. آخرین تیکه ی آدامس که حسابی گرد شده بودُ از دهنش در اورد و چسبوند به نرده، بعد سیگار دومُ گذاشت لای لباش.