من، خودم و نیما

تبادل گرما در جریان همرفتی و شره‌ی هوای سرد به سمت پایین و عبورش از روی زمین فقط یه فرآیند ترمودینامیک نیست؛
یه حس شاعرانه س.
وقتی هوای خنک و مرطوب با عطر خاک و برگ با صدای جیرجیرک و مرغ حق و همهمه‌ی درختای بید از پنجره میاد تو و آبشاروار روی تخت خواب پهن میشه.
این حس رو، این حالت رو، این شرایط رو، این اطلاعات رو باید ذخیره کرد. باید گذاشت تو صندوق و خاکش کرد زیر زمین. تا یه روزی برسه به دست کسی و گهگاهی آپلودش کنه به شب‌های زندگیش.